در عالم ادب پارس بزرگ مردان فرهیخته و پاک سیرتی که نامشان به فراموشخانه زمان سپرده نشده ، به سبب مهری که در اظهار مراتب اخلاص و ارادت به محضر کام افزای ادب ایران  قائل بوده و ازینطریق خواه یا ناخواه توجه افکار عموم را به خود جلب نموده ، قند شهرت در هاون دل ساب داده ، به نکهت شعرشان مشام ذوق دوستداران ادب را نواخته و مشت شان را به موم اعتبار آذین بسته اند کم نیستند. اما انسان های وارسته عاشق مسلکی نیز وجود داشته اند بالاخص در دوران معاصر مقارن با ایام مشروطه خواهی ایرانیان که شعر و ادب پارسی را تکریم نموده، تمتع و التذاذ خاطر بسیاری از اهالی ذوق و معرفت را به شعر و شاعری خویش فراهم آورده اند، با اینحال از بیداد زمان مفتخر به عزلت نشینی در کوی گمنامی  گردیده ، از افتادن در گل و لای شهرت و اعتبار  و مجیزگویی پست همتان دون مایه تبری جسته، به گوشه ی محرابی و سفینه غزلی و خیال وصالی اکتفا نموده اند. به سبب همین عشق و ارادتی که صیانت ورزانه در جهت پاسداشت ادب ایران بذل نموده ، شایان تحسینند و احترام. بر آن شدم تا سعی جمیل مصروف داشته در حد بضاعت قلمی خویش از چندی از سخنوران نیک اندیش بلند همت این دوران یادی بکنم، خدمتی باشد در مقام ابراز خلوص ارادت حقیر بعنوان یک دوستدار ذی علاقه به پیشگاه خردبار فرهنگ و ادب و حافظان این صنعت ملی . امید می رود ایرانیان در نگهداشت این هنر ملی کوشا بوده ، این افتخار ملی برای ما پایدار بماند.