میرزا محمد علی ادیب بیضایی" آرانی" در سال 1299 در آران  از توابع کاشان متولد گردید.  تحصیلات علوم قدیم و جدید را درزادگاهش فرا گرفت. سپس به تهران مهاجرت کرد و در آنجا با اکثر بزرگان علو ادب همعصر خود همچون استاد سعید نفیسی و ملک الشعرا ء بهار دوستی داشت. از آثار ادبی بیضایی ؛ دیوان اشعار اوست که به چاپ رسیده است. مدفن بیضایی در قبرستان قدمگاه کاشان می‌باشد.

 

قطعه :

***

بد مکن کز برای مردم بد / بد تو در بدی بهانه شود

پس بدیها کنند و بر اثرش / بد تو شهره زمانه شود

***

مثنوی :

 

ای وطن بر تو  زار گریم من / همچو عشاق بر تلال و دمن

وی که از اوج عزت شادی / در حضیض مذلّت افتادی

پیش اگر بود پهنه ایران / جای گردان بیشه شیران

مسقط الرأس انبیاء و رجال / مولد کیقباد و رستم و زال

میزد از خاک بانگ بر گردون / عدل نوشیروان و افریدون

اینک این خاک پاک فیض آثار / دشت ظلم است و عرصه آثار

بگذری چون ز عده ای معلوم / همه اولاد او جهول وظلوم

دزد گردیده یار قافله را / گرگ گردیده پاسبان گله را

کرده مشتی منافق و محتال / جای در صدر انبیاء و رجال

جور و بیداد و ظلم و فسق و فساد / گشته شایع درین خراب آباد

از حد افزون بود درین اقلیم / مادر دردمند و طفل یتیم

هست قوم مجوس را آئین / که جهان را دو صانع است گزین

خیر و رحمت از آن یزدان است / اهرمن بهر شرّ و شیطان است

اوفتاده مگر عالم زر / قرعه ی اهرمن باین کشور

ز چه گشتند اهرمن رویان / اندر این خاک هر طرف رویان

شده چون بختی گسسته مهار / خیل بیگانه هر طرف سیّار

می شمردند کاش بی کم و بیش / خانه غیر را چو خانه ی خویش

آنچه بر ما رسید از بیداد / یا رب از نو بدیگری مرساد.