میرزا تقی خان ملقب به ضیاء لشکر و بمستشار اعظم متخلص به "دانش" در سال 1288 هجری در تفرش تولد و در تهران نشو و نما یافته است. مشارالیه تألیفات بسیاری در فنون مختلفه دارد : تذکره صدر اعظمی ، مثنوی نوشین روان ، در شرح سلطنت نوشیروان ، فردوس برین به نظم و نثر بسبک گلستان ، مثنوی جنت عدن به سبک بوستان ، دیوان حکیم سوری ، تذکره خوش نویسان خطوط هفتگانه ، کتابی در علم بدیع فارسی  و " بحر محیط" در دوازده جلد در اخلاق و اخبار واز آثار وی میباشد. وی دبیری دانشور و سخن سنج بود قصاید او به سبک ترکستانی و دارای مضامین دلنشین می باشد. نمونه ای از غزل و رباعیات وی تقدیم می شود.

 

تغزل :

ای کرده به پیراهن یک خرمن نسرینا / بر موی میان بسته یک گنبد نسرینا

صد تنگ شکر هشته در لعل شکرپرور / وآن لعل شکرپرور نامش لب شیرینا

زآن لؤلؤی پیوسته خوش تعبیه بربسته / در حقه یاقوتین یک رشته پروینا

در غم اگرت شریان گشته ست تهی از خون / از خون دل خم کن تزریق شرائینا

چون خار مغیلانیم در دیده بد بینان / همچون گل بستانیم در چشم هنر بینا

***

 

رباعیات :

 

گفتا بگشا لب سخنی طرفه بیار / یا خامه بدست کن مقالی بنگار

از دست و لبم جز این نمی آید کار / لب بر لب جام و دست بر گردن یار

***

بجان آن عاشقی کو عشق بازد / کیش معشوق جانی دلنوازد

چه اندیشی ز نام بیوفائی / بخوبان بیوفایی می برازد

 

قطعه :

خال تو بر روی تو هر روز مشکین تر شود / همچنان هندوی مرتاضی به پیش آفتاب

با لبت کار حساب بوسه را تفریق کن / پیش از آن کاندر حساب آرند در یوم الحساب