چه خوش بی‌ مهربانی هر دو سر بی

 

 

چه خوش بی‌ مهربانی هر دو سر بی
که یکسر مهربانی دردسر بی
اگر مجنون دل شوریده‌ای داشت
دل لیلی از آن شوریده تر بی

 

قصیـــده/ باباطاهـــر

بتا تا زار چون تو دلبرستم / بتن عود و بسینه مجمرستم

اگر جز مهر تو اندر دلم بی / به هفتاد و دو ملت کافرستم

اگر روزی دو صد بارت بوینم / همی مشتاق بار دیگرستم

فراق لاله رویان سوته دیلم / وز ایشان در رگ جان نشترستم

نه کار آخرت کردم نه دنیا / یکی بی سایه نخل بی‌برستم

جدا از تو به حور و خلد و طوبی / اگر خورسند گردم کافرستم

دوبیتی / باباطاهر

مو احوالم خرابه گر تو جویی

جگر بندم کبابه گر تو جویی

ته که رفتی و یار نو گرفتی

قیامت هم حسابه گر تو جویی

***

ته که خورشید اوج دلربایی

چنین بیرحم و سنگین دل چرایی

به اول آنهمه مهر و محبت

به آخر راه و رسم بی وفایی

***

ته کت نازنده چشمان سرمه سائی

ته کت زیبنده بالا دلربایی

ته کت مشکین دو گیسو در قفائی

بمو واجی که سرگردان چرائی

***

دل از دست غمت زیر و زبر بی

بچشمان اشکم از خون جگر بی

هران یاری چو مو پرناز دیره

دلش پر غصه جانش پر شرر بی

***

دل شاد از دل زارش خبر نی

تن سالم زبیمارش خبر نی

نه تقصیره که این رسم قدیمه

که آزاد از گرفتارش خبر نی

گزیده دوبیتی های باباطاهر

الهی سوز عشقت بیشتر کن  / دل ریشم ز دردت ریشتر کن

ازین غم گر دمی فارغ نشینم / بجانم صد هزاران نیشتر کن

***

مرا دیوانه و شیدا ته دیری / مرا سرگشته و رسوا ته دیری

نمیدونم دلم دارد کجا جای / همیدونم که دردی جا ته دیری

***

زدست عشق هر شو حالم این بی / سریرم خشت و بالینم زمین بی

خوشم این بی که موته دوست دیرم  / هر آن ته دوست داره حالش این بی

***

عزیزون از غم و درد جدایی / به چشمونم نمانده روشنایی

گرفتارم بدام غربت و درد  / نه یار و همدمی نه آشنایی

***

ته که خورشید اوج دلربایی  / چنین بیرحم و سنگین دل چرایی

به اول آنهمه مهر و محبت  / به آخر راه و رسم بی وفایی

***

خوش آن ساعت که یار از در  / شو هجران و روز غم سر آیو

زدل بیرون کنم جانرا بصد شوق  / همی واجم که جایش دلبر آیو

***

هر آنکس با تو قربش بیشتر بی   / دلش از درد هجران ریشتر بی

اگر یکبار چشمانت بوینم   / بجانم صد هزاران نیشتر بی

***

دلی دیرم دمی بیغم نمی‌بو / غمی دیرم که هرگز کم نمی‌بو

خطی دیرم مو از خوبان عالم   / که یار بیوفا همدم نمی‌بو

***

دل شاد از دل زارش خبر نی  / تن سالم زبیمارش خبر نی

نه تقصیره که این رسم قدیمه  / که آزاد از گرفتارش خبر نی

***

هر آن باغی که نخلش سر بدر بی  / مدامش باغبون خونین جگر بی

بباید کندنش از بیخ و از بن  / اگر بارش همه لعل و گهر بی

***

اگر دستم رسد بر چرخ گردون / از او پرسم که این چین است و آن چون

یکی را میدهی صد ناز و نعمت  / یکی را نان جو آلوده در خون

***

عزیزان موسم جوش بهاره  / چمن پر سبزه صحرا لاله زاره

دمی فرصت غنیمت دان درین فصل  / که دنیای دنی بی اعتباره

***

غمم بیحد و دردم بی شماره  / فغان کاین درد مو درمان نداره

خداوندا ندونه ناصح مو  / که فریاد دلم بی‌اختیاره

***

دلی دیرم خریدار محبت  / کز او گرم است بازار محبت

لباسی دوختم بر قامت دل  /  زپود محنت و تار محبت

***

قدم دایم زبار غصه خم بی  /  چو مو خونین دلی در دهر کم بی

زغم یکدم مو آزادی ندیرم  /  دل بیچاره‌ی مو کوه غم بی

***

خداوندا بفریاد دلم رس  /  تو یار بیکسان مو مانده بیکس

همه گویند طاهر کس نداره  /  خدا یار موء چه حاجت کس

***

جهان خوان و خلایق میهمان بی  /  گل امروز مو فردا خزان بی

سیه چالی که نامش را نهند گور  /  بما واجن که اینت خانمان بی

***

گلان فصل بهاران هفته‌ای بی   /  زمان وصل یاران هفته‌ای بی

غنیمت دان وصال لاله رویان /  که گل در لاله زاران هفته‌ای بی